“ජාතිවාදයට හෝ බෙදුම්වාදයට මින්මතු ඉඩක් නැති” බවට ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා රණවිරු උත්තමාචාර උලෙළේදී කරන ලද ප්රකාශය ඉතා වැදගත්ය. එය ඉතා වැදගත් ප්රකාශයක් වන්නේ “බෙදුම්වාදය” යන ජනප්රිය පදයට පමණක් සීමා නොවී ඊට “ජාතිවාදය” යන පදය ද එකතු කර තිබෙන නිසාය. බෙදුම්වාදය, ජාතිවාදය පෝෂණය කරන අතර අනෙක් අතට ජාතිවාදය බෙදුම්වාදය පෝෂණය කරයි. රටක් වශයෙන් දැන් අප ඉන්නේ අප මුහුණ දී තිබුණු අතිවිශාල අර්බුදයක් ජයගත් ජයග්රාහී අවස්ථාවකය. එම අතිවිශාල ජයග්රහණය ගැන රටේ පාලකයන් අතරත්, රටේ ජනතාව අතරත් ප්රීතියක් හා සොම්නසක් ඇතිවීම ස්වාභාවිකය. එම ප්රීතිය හා සොම්නස අනුන්ට පීඩාවක් ඇති නොකරන ලෙස භුක්ති විඳීමද සාධාරණය. එහෙත් අප මෙම ජයග්රහණයෙන් නිහතමානීභාවයක් මිස උද්දච්චභාවයක් ඇති කර නොගත යුතුය. අතිවිශාල අභියෝගයක් ජයගෙන ඇතත් ලබාගත් ජයග්රහණය පරිපූර්ණ වීමට නම් අප ඉදිරියේ තිබෙන තවත් අභියෝග රැසක් අප ජයගත යුතුව තිබෙන බව අමතක නොකළ යුතුය.
ඒ සඳහා රටේ ජනතාව අතර උපරිම සමගියක් තිබිය යුතු බව හා භේද ඇති කිරීමට හේතුවන ක්රියාවල නිරත නොවිය යුතු බව අප අමතක නොකළ යුතුය. මාධ්යවේදී පෝද්දල ජයන්තට එල්ල වූ සාහසික ප්රහාරය ජනාධිපතිවරයාගේ, ආණ්ඩුවේ හෝ රටේ ගෞරවයට හේතු නොවන බව කිව යුතුය. ඒ කැලල පොදුවේ රටට විශාල අලාභයක් ඇති කිරීමට හේතු විය හැකිය. කවර පුද්ගලයෙකු අතින් හෝ වරදක් සිදු වී ඇත්නම් එම වරදට එරෙහිව තීන්දු ක්රියාත්මක කළ යුතු වනවා මිස ජයග්රාහක පක්ෂය හෝ එම පාර්ශ්වයේ කිසියම් කණ්ඩායමක් නීතිය අතට ගන්නා තැනකට නොයා යුතුය. මතවාදී තලයේ ක්රියාත්මක වූ විවිධ ප්රවණතා, මෙම අර්බුදයේදී ඔවුන් ඉටු කළ කාර්යභාරය පිළිබඳව වාද විවාද තිබිය හැකිය. එහෙත් ඇත්ත හෝ සාධාරණ හේතු නැතිව විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පළිගැනීම සඳහා විරුද්ධවාදීන්ට එල්ටීටීඊ ලේබලය අලවන තැනකට නොයා යුතුය. ජවිපෙ දෙවැනි කැරැල්ලේ දී ද විවිධ පුද්ගලයින් සිය විරුද්ධවාදීන්ගෙන් පළිගැනීම සඳහා ඔවුන්ට ජේවීපී ලේබලය ඇලෙව්වේය.
ඒ මගින් අසරණ මිනිසුන් අනතුරට ලක්වූ අවස්ථා කොතෙකුත් ඇත්තේය. දෙමළ ජනතාව මුහුණදී තිබෙන ප්රශ්න විසඳිය යුතු ආකාරය පිළිබඳව ද විවිධ මත තිබිය හැකිය. එම මත නිදහසේ සංවාදයට ලක් කිරීමට ඉඩ ඇති වටාපිටාවක් රටේ තිබිය යුතුය. වැරදි අදහස් පරාජය කළ යුත්තේ ඒ සඳහා නිදහසේ කෙරෙන සංවාද හා වාද විවාදවලින් මිස තර්ජනයෙන් හෝ මැර බලයෙන් නොවේ. මතවාදී තලයේ සිටින චින්තකයින්ට, උගතුන්ට හා කලාකරුවන්ට ජීවිත බියකින් තොරව සිය අදහස් නිදහසේ පළකරන්නට ඉඩ ලැබෙන වටාපිටාවක් රටේ තිබිය යුතුය. එල්ටීටීඊ ව්යාපාරය පරාජය කිරීම රටක් වශයෙන් අප ලැබූ දැවැන්ත ජයග්රහණයකි. එහෙත් එය එක වර්ගයකට පමණක් සීමා වූ ජයග්රහණයක් බවට පත් වන්නට ඉඩ නොදිය යුතුය. එය මේ රටේ සියලු ජනවර්ග ලැබූ, ඒ සියලු දෙනාගේම ජීවිත ආලෝකමත් කිරීමට හේතුවන පොදු ජයග්රහණයක් බවට පත් කළ යුතුය.
නිදහසින් පසු ශ්රී ලංකාවේ හරියටම කරන ලද එකම දේ ද එය විය හැකිය. එයින් පෙනෙන්නේ අවශ්ය නම් හරියටම දේවල් කරන්නට හැකියාවක් ඇති දක්ෂතා ඇති මිනිසුන් මේ රටේ සිටින බව ය. දැන් අප කල්පනා කළ යුත්තේ තවත් එවැනි විශාල දේවල් එකක් හෝ දෙකක් හරියටම කරන්නේ කෙසේද යන්නය. ඒ සඳහා තෝරාගත යුතු මඟ හෝ දේ හරියටම කුමක්ද යන්න ගැනය. ඇත්තටම අපට තව එවැනි දේවල් එකක් හෝ දෙකක් කළ හැකි නම් නැවත ශ්රී ලංකාව ලෝකයේ බැබලෙන රටක් බවට පත් කළ හැකිය. එම ක්රියාවලියට ජනාධිපතිවරයා නායකත්වය දිය යුතුය. ඔහු ඒ සඳහා සියලු ජනවර්ගවල සහාය පමණක් නොව විරුද්ධ පක්ෂවලද සහාය ලබා ගත යුතුය. විරුද්ධ පක්ෂද, මේ මොහොතේ ලැබෙන සෑම අවස්ථාවක්ම ආණ්ඩුව අවුලට යැවීම පිණිස ක්රියා කරන විනාශකාරී ප්රතිපත්තියෙන් බැහැර වී ජාතික වැදගත්කමක් ඇති ඉලක්ක ජයගැනීම සඳහා ආණ්ඩුවට සහාය දෙන පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ යුතුය.
ජනාධිපතිවරයා මේ කාර්යයට රටේ උගතුන්, ජනමාධ්යවේදීන්, වෘත්තීයවේදීන් හා කලාකරුවන් වැනි අයද භේදයකින් තොරව සම්බන්ධකර ගත යුතුය. ඔවුන්ට විවේචනය කිරීමේ හා අදහස් පළකිරීමේ නිදහස උපරිම වශයෙන් ලබාදිය යුතුය. ඔවුන්ද කල්ලිවාදී හැඟීම් හෝ අදහස්වලට යට නොවී නැවත රට ගොඩනැගීමේ ක්රියාවලියට උපරිම ලෙස සහාය දෙන පිළිවෙතක් අනුගමනය කළ යුතුය. භේදයෙන් තොරව නිර්මාණශීලී ලෙස හා අධිෂ්ඨානශීලී ලෙස වැඩ කළ පිරිසක් ඇති කිරීමෙන් ශක්තිමත්, යහපත් හා සාධාරණ රටක් ගොඩ නැගීමේ සිහිනය සැබෑ කර ගත හැකිය.