ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීම යනු සිව්වැනි ඊළාම් යුද්ධයේ ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වා වික්ටර් අයිවන් ලියූ ලිපි එකතුවකි. ඔහුගේ සෑම ලිපියක්ම කියවා තිබූ, ඇමෙරිකාවේ වෙසෙන ශ්‍රී ලාංකිකයෙකු ඒවා පොතක් ලෙස පළ කිරීමට යෝජනා කළේ ය. 2006 අවසානයේ ලියූ පළමු ලිපියේදී, එල්ටීටීඊය සිය ඓතිහාසික සංවර්ධනයේ පරිහානිය කරා යන බැවින් පරාජය වන බවත්, නැවත ගරිල්ලා ව්‍යාපාරයකට හැරවීමට නොහැකි වනු ඇති බවත් අයිවන් පුරෝකථනය කළේ ය. 2007 ජනවාරියේ අන්තර්ජාලයේ ඇති වූ විවාදයේදී එම අදහස කල් ඇති පුරෝකථනයක් ලෙස සැලකිණි. ඒ වන විට යුද්ධය ගැන සමාජය දෙකට බෙදී සිටියේ ය. ඔහුගේ ස්ථාවරය වූයේ එල්ටීටීඊය වෙනම රාජ්‍යයකට වඩා අඩු කිසිවකට එකඟ නොවූ බැවින් එය යුද්ධමය වශයෙන් පරාජය කළ යුතු බව ය. එහෙත් ප්‍රභාකරන් පරාජය කිරීම දෙමළ ජනතාව පරාජය කිරීමක් නොවිය යුතු බව ද ඔහු අවධාරණය කළේ ය.
ලිපි විසිඑකක් සහ උපලේඛන අටක් මෙහි ඇතුළත් ය. ඒවායේ වාර්ගික හා කුල අර්බුදය, දෙමළ අරගලය වැරදුණේ කොතැනද යන්න, දෙමළ කැරැල්ල ඇති වූයේ ඇයි යන්න, සහ යුද්ධය හා ජාත්‍යන්තර ප්‍රජාව විග්‍රහ කෙරේ. පස්වැනි ලිපිය මහාචාර්ය කුමාර් ඩේවිඩ් සමඟ සිංහල, දෙමළ හා ඉංග්‍රීසි පුවත්පත්වල මෙන්ම අන්තර්ජාලයේ ද පුළුල් විවාදයක් ඇති කළේ ය. පෙරවදනෙහි ඔහු යුද ජයග්‍රහණය ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂට හිමි බව පිළිගනී. එහෙත් ඉන් විවර වූ අවස්ථාව දේශපාලන විසඳුමක් හා ක්‍රම ප්‍රතිසංස්කරණයක් සඳහා යොදා නොගත් බව ද ඔහු පෙන්වා දෙයි. යහපත් දේශපාලන වෙනසක් සඳහා අවශ්‍ය බලය සමාජයෙන් පැමිණිය යුතු බව ඔහුගේ අවසාන නිගමනයයි.
Defeating Prabhakaran collects the articles Victor Ivan wrote from the start of the fourth Eelam war to its end. The book was proposed by a Sri Lankan living in the United States who had read every one of them. In the first article, written in late 2006, Ivan argued that the LTTE was past its peak and would be defeated without being able to fall back on guerrilla war. When the article was debated online in January 2007, the prediction was thought premature. Society was then split between anti-war liberals and pro-war nationalists. Ivan held that the LTTE had to be defeated militarily, because it would accept nothing short of a separate state. He insisted, though, that defeating Prabhakaran must not mean defeating the Tamil people.
The book has twenty-one articles and eight appendices. They cover the link between ethnic and caste conflict, where the Tamil struggle went wrong, why a Tamil insurgency arose, and the war and the international community. The fifth article set off a long debate with Professor Kumar David in Sinhala, Tamil and English newspapers and online. In the preface, Ivan credits President Mahinda Rajapaksa with the military victory. He also argues that Rajapaksa failed to use it for a political settlement and reform of the political system. He concludes that real change in Sri Lankan politics has to come from society, not from politicians.